Boże Narodzenie to czas w którym na świat przychodzi Bóg w postaci dzieciątka Jezus. Wigilia tego dnia to cudowne i piękne święto, które zaskakuje nas niezapomnianymi przeżyciami w gronie rodziny i znajomych. W całej Polsce niezależnie od regionu, praktycznie w każdej miejscowości znajdzie się dom, w którym obchodzona jest Wigilia Narodzenia Pańskiego, jest to bowiem święto, które na dobre zaistniało w naszej Polskiej Tradycji. W przygotowaniach do tego wspaniałego wieczoru, biorą udział całe rodziny: wszyscy zajmują się sprzątaniem, zakupami, a także w miarę możliwości przygotowaniem potraw. Na koniec wszyscy przystrajamy choinkę. Wigilia w polskiej tradycji to dzień wyjątkowy, ma własne zwyczaje, tradycje i wiele obrzędów nieodzownie ze sobą powiązanych. W świadomości Polaków, Boże Narodzenie zakorzeniło się jako wyjątkowy czas dla rodziny.

Przeżywamy dziś czwartą – ostatnią niedzielę Adwentu. Wykorzystajmy jeszcze te ostatnie godziny czasu adwentowego oczekiwania na duchowe przygotowanie do uroczystości Narodzenia Pańskiego. Jak podpowiadają nam usłyszane przed chwilą słowa modlitwy po komunii – modlimy się, aby nasza gorliwość wzrastała w miarę zbliżania się święta oraz abyśmy godnie obchodzili tajemnicę narodzin Syna Bożego.

We wtorek, 24 grudnia, wraz z bliskimi zasiądziemy przy wigilijnym stole. Zadbajmy o religijny wymiar tej wieczerzy. Niech towarzyszy nam modlitwa, czytanie fragmentu Ewangelii o narodzeniu Chrystusa, łamanie opłatkiem (który po zakończeniu Mszy św. można jeszcze nabyć przy wyjściu z kościoła w kancelarii pana organisty) oraz śpiew kolęd. Zachowajmy tradycyjny postny charakter całego dzisiejszego dnia i samej wieczerzy. Niech będzie to czas rodzinnego spotkania, przepełniony życzliwością, dobrocią. Pamiętajmy w modlitwie także o tych, których w tym roku przy stole wigilijnym zabraknie.

Msze św. w uroczystość Narodzenia Pańskiego i w drugi dzień świąt sprawowane będą według porządku niedzielnego. Wyjątkiem jest to, że w pierwszy dzień świąt nie będzie Mszy św. o godz. 7.30. Ofiarami zbieranymi na tacę we wspomnienie św. Szczepana – pierwszego męczennika – będziemy wspierać Katolicki Uniwersytet Lubelski.

W przyszłą niedzielę, 29 grudnia, zgodnie z kalendarzem liturgicznym, będziemy obchodzili święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa. Kierując myśli ku Świętej Rodzinie, powierzymy Jej nasze rodziny – niech będą Bogiem silne i promieniujące wiarą. Naszą modlitwą otoczymy tego dnia wszystkie rodziny, prosząc by wzrastały w świętości i aby były środowiskiem umacniania wiary, nadziei i miłości oraz troski o każdego.

Jak już ogłaszaliśmy – tradycyjne odwiedziny duszpasterskie, zwane kolędą rozpoczniemy 28 grudnia 2024 r. w sobotę. Szczegóły poniżej.

Okres Adwentu zaczyna się od Nieszporów I niedzieli Adwentu i kończy się przed I Nieszporami Narodzenia Pańskiego. Łacińskie słowo „adventus” tłumaczone jest jako oczekiwanie na przyjście Syna Bożego Jezusa Chrystusa. W kalendarzu liturgicznym czytamy, że okres Adwentu ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest czasem pobożnego i radosnego oczekiwania.

W tych dniach coraz więcej naszych myśli koncentruje się wokół zbliżających się świąt Bożego Narodzenia. W sklepach pojawiają się już świąteczne dekoracje. Wytwarza się specyficzna, i mimo grudniowego chłodu, ciepła atmosfera. 

Cztery tygodnie trwania Adwentu przypominają i streszczają tysiące lat oczekiwania na spełnienie danej w raju obietnicy Zbawiciela. Bóg przygotował ludzi na to przyjście. Wybrał naród izraelski, który idei mesjańskiej miał pilnie strzec i przekazywać następnym pokoleniom.

Czcigodny Księże Proboszczu Zdzisławie.

W dniu Twoich imienin!

Na początku chcemy wyrazić naszą wielką wdzięczność Panu Bogu za Twoją obecność w naszej parafii. Dziękujemy Ci i cieszymy się, że jesteś naszym duszpasterzem, prowadzisz nas do Jezusa i wzbudzasz w nas nadzieję swoim duchowym wsparciem. Dziękujemy za gospodarską dbałość naszej parafii. Dziękujemy za uśmiech, życzliwość i przewodnictwo duchowe.

Życzymy Ci, Drogi Księże Proboszczu, aby dobry Bóg obdarzył Cię obfitością swoich łask, dobrym zdrowiem, radością i umiejętnością przezwyciężania kłopotów dnia codziennego. Duch Święty, niech opromienia swoim światłem ścieżki Twojego życia.

Życzymy Ci abyś szedł przez  życie, jak dotąd z dobrocią w sercu, otoczony ludzką życzliwością.

Niech Jezus Chrystus daje Ci siły w głoszeniu Słowa Bożego i prowadzeniu parafii, a Matka Najświętsza niech Cię zawsze ma w swojej opiece.

Szczęść Boże
Księża wikariusze i wdzięczni Parafianie

ODPUST PARAFIALNY

Msze święte: 6:30, 7:10, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 15:00, 16:30, 18:00, 20:00.

Świętowanie Bożego Narodzenia poprzedza okres przygotowawczy, zwany Adwentem. Pragnienie i wołanie o Zbawiciela wypełnia cały Adwent. Przyjście na świat Zbawiciela w dniu Bożego Narodzenia łączy się ściśle z Matką Bożą. Już na początku Adwentu czcimy zapowiedź Jej narodzenia w uroczystość Niepokalanego Poczęcia. Pierwotnie ta wielka uroczystość nie miała żadnego związku z Adwentem. Została wyznaczona na dzień 8 grudnia z uwagi na okres dziewięciu miesięcy dzielących Niepokalane Poczęcie od Narodzenia Maryi - 8 września. Uroczystość ta łączy się jednak z myślą przewodnią Adwentu. Bowiem w okresie, który przygotowuje nas na przyjście Zbawiciela, chętnie zwracamy wzrok ku Jego Matce - Maryi. Widzimy w Niej jak w jutrzence porannej bliski już brzask dnia przed wschodzącym słońcem narodzenia Jezusa Chrystusa.

W tę niedzielę - ostatnią niedzielę roku liturgicznego - Kościół Katolicki obchodzi uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.

Została ustanowiona w liturgii Kościoła katolickiego przez papieża Piusa XI 11 grudnia 1925 roku. Obchodzimy je na zakończenie roku liturgicznego, aby podkreślić, że w Jezusie Chrystusie znajduje się początek i chwalebny koniec wszystkiego, co rodzaj ludzki w porządku nadprzyrodzonym i przyrodzonym posiada i czego się spodziewa.

Przed swoją śmiercią Jezus zwraca się tymi słowami do Piłata: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu» (J 18, 36-37).

Jezus jest Królem i gorąco pragnie królować w naszych sercach dzieci Bożych. Nie wyobrażajmy sobie jednak tego królowania na sposób ludzki. Chrystus nie dominuje ani nie chce się narzucać, ponieważ nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć. Jego królestwo - to pokój, radość, sprawiedliwość. Chrystus, nasz Król, nie oczekuje od nas pustych słów, lecz czynów, ponieważ nie każdy, który Mi mówi: "Panie, Panie”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie (Mt 7,21).

A jak ty pozwalasz Mi w sobie królować?

Chrystus powinien królować przede wszystkim w naszej duszy. Co byśmy odpowiedzieli, gdyby nas zapytał: "A jak ty pozwalasz Mi w sobie królować?”. Ja bym Mu odpowiedział, że aby mógł we mnie królować, potrzebuję obfitości Jego łaski; tylko w ten sposób każde uderzenie mojego serca, każdy mój oddech, najlżejsze spojrzenie, najzwyklejsze słowo, najzwyczajniejsze odczucie przemienią się w hosanna dla mojego Króla, Chrystusa.