30 listopada 2014 r. (niedziela) rozpoczynamy Adwent

Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa.

Adwent zaczyna się w niedzielę po uroczystości Chrystusa Króla czyli między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa on od 23 do 28 dni, z których cztery zawsze są niedzielami. Adwent kończy się wigilią Bożego Narodzenia, która niekiedy zbiega się z czwartą niedzielą Adwentu. Adwent rozpoczyna się od pierwszych nieszporów pierwszej niedzieli Adwentu, a kończy się pierwszymi nieszporami Bożego Narodzenia. Pierwsza niedziela Adwentu zawsze rozpoczyna nowy rok liturgiczny w Kościele.

Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego "adventus", które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).

Owo oczekiwanie ma swoje trzy znaczenia:
Najpierw wspominamy oczekiwanie na pierwsze, historyczne przyjście Jezusa. Łączyny się z tymi wszystkimi pokoleniami ludzi sprawiedliwych z czasów starego testamentu, którzy przez wieki oczekiwali na przyjście Mesjasza. Liturgia adwentowa ukazuje postacie tych świętych, którzy poprzedzili lub przepowiadali przyjście Mesjasza. Bóg już po grzechu pierworodnym obiecał, że przyjdzie "Potomek" Niewiasty, który zgładzi szatana. Naród wybrany przez wieki z nadzieją oczekiwał spełnienia tej obietnicy. Jan Chrzciciel stał się głosem wołającym, który zapowiadał przyjście Oblubieńca. Wpatrujemy się także w Maryję, która w szczególny sposób Jezusa oczekiwała. Ona poprzez swoje "niech mi się stanie", które wyraża Jej posłuszeństwo, uczy nas posłuszeństwa Słowu w wierze.
Czytaj więcej…
 
23 listopada 2014 r (niedziela) Uroczystość Jezusa Chrysusa, Króla Wszechświata

Uroczystość Chrystusa Króla do liturgii wprowadził papież Pius XI encykliką Quas Primas z 11 grudnia 1925 r. na zakończenie roku jubileuszowego. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu. Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października; reforma soborowa przeniosła jej termin na ostatnią niedzielę roku liturgicznego.

 

Jezus jest Królem Wszechświata. Cóż to właściwie znaczy? Obrazy Chrystusa w złotej koronie na głowie są symbolem, który dzisiaj nie zawsze ułatwia nam zrozumienie istoty Chrystusowego królowania. Trzeba zatem podkreślić, że Chrystus jest królem, bo „wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone (…) i wszystko w Nim ma istnienie” (Kol 1, 16-17), w Nim „usłyszeliśmy słowo prawdy, Dobrą Nowinę o naszym zbawieniu” (por. Ef 1, 13), „w Nim mamy odkupienie” (Ef 1, 7) i wreszcie w Nim – jak to czytamy w dzisiejszym drugim czytaniu – zostanie ostatecznie pokonana śmierć. Jezus Chrystus nie jest jakimś despotycznym władcą, który sam sobie dał władzę. Nie jest też tak, że to od ludzi zależy ogłaszanie Jezusa królem. My możemy jedynie uznać owo królowanie, które w swej istocie jest odwieczną misją powierzoną Jezusowi przez Boga Ojca. Dlatego św. Paweł pisze, że na końcu Syn zostanie poddany Ojcu, „który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15, 28). W Bogu wszystko, w tym królowanie Chrystusa, jest wyrazem miłości między Ojcem, Synem i Duchem. Sam Jezus pouczał swych uczniów: „Królowie narodów panują nad nimi, a ich władcy przyjmują nazwę dobroczyńców. Wy zaś nie tak macie postępować. Lecz największy między wami niech będzie jak najmłodszy, a przełożony jak sługa!” (Łk 22, 25-26). Syn Boży króluje, a jednocześnie uniża samego siebie – aż do męki i śmierci krzyżowej. Grzesznicy krzyżują Syna Bożego, drwią z Niego. Jezus zaś modli się do Ojca: „Przebacz im...”. Potem umiera, ale zmartwychwstaje. Tym samym pokazuje swą nieogarnioną, królewską moc. Moc miłości i miłosierdzia. I czytanie i Ewangelia ukazują królowanie Jezusa jako służbę pasterza. Król-Pasterz troszczy się o swe owce, szuka zaginionych. Na najwcześniejszych wizerunkach Chrystus jest przedstawiany głównie jako młody pasterz, który niesie na swych barkach owieczkę. Znana jest statuetka Jezusa Dobrego Pasterza z III wieku, którą można oglądać w Muzeach Watykańskich. Król ma też władzę sądowniczą: pasterz oddziela owce od kozłów. Kryterium sądu są czyny miłosierdzia, dlatego prawdą jest stwierdzenie, że będziemy sądzeni z miłości. A skoro tak, to najmniejszy czyn miłosierdzia ma wieczną wartość. Sąd Ostateczny zwykliśmy rozumieć jako podział na złych i dobrych. Ale możemy spojrzeć inaczej. To w nas są „owce” i „kozły”. Boży sąd wypali w nas zło, a ocali wszelkie, nawet najmniejsze dobro. Osądzeni w ten sposób będziemy przygotowani, aby królować razem z Chrystusem Królem.

 
22 listopada (sobota) przypada dzień wspomnienia św. Cecylii, dzień wyjątkowy dla muzyków

Św. Cecylia uważana jest za patronkę śpiewu, muzyki kościelnej, chórów i organistów. Nie znamy wprawdzie jej związków z muzyką (według legend grała na organach, być może na harfie), ale można dowodzić piękna jej śpiewającej duszy - która uzewnętrznia się w postaci tworzonych do dziś wspaniałych pieśni - na podstawie fragmentu apokryficznej Pasji: gdy muzycy stroili instrumenty na weselne pieśni przed jej ślubem z Walerianem, ona wyśpiewywała w sercu chwałę Bogu. Prawdopodobnie wyobrażenie o niej, jako o muzyku wywodzi się z błędnego tłumaczenia tego tekstu - pominięto słowa "w sercu". Nie jest to jednak przeszkoda, by czcić Św. Cecylię jako patronkę tych, którzy śpiewają oraz tworzą i wykonują muzykę kościelną. Na całym świecie z okazji wspomnienia Św. Cecylii organizowane są koncerty chóralne, organowe, sympozja muzyczne.

 

Św. Cecylia urodziła się na początku III wieku. Jako chrześcijanka złożyła ślub czystości i pomimo, że zmuszono ją do małżeństwa z ówczesnym poganinem Walerianem, nie tylko nie złamała ślubu, lecz jeszcze nawróciła swego męża i jego brata, Tyburcjusza. Wszyscy troje ponieśli śmierć męczeńską przez ścięcie. Ich śmierć jest datowana na okres panowania Aleksandra Sewera.
Ciało Cecylii odnaleziono, w nienaruszonym stanie, w 822 roku w katakumbach św. Kaliksta

 

Wszystkim organistom i muzykom kościelnym życzymy, aby ich praca przyczyniła się do jeszcze większego uwielbienia Boga poprzez śpiew we wspólnocie kościoła. Miłośnikom muzyki liturgicznej i śpiewu życzymy zaś radości ze słuchania i przeżywania tych przepięknych treści jakie niesie ze sobą.

 

 
Sympozjum: Rodzina drogą Kościoła

W tym roku przypada 20 rocznica powstania Listu do Rodzin Jana Pawła II, który nauczał, że rodzina jest pierwszą i najważniejszą drogą Kościoła.Duszpasterstwo Rodzin oraz Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Łomżyńskiej organizują z tej okazji Sympozjum pt. „Rodzina drogą Kościoła. Refleksja nad listem do rodzin Jana Pawła II". Wśród prelegentów znajdą się: Bp Stanisław STEFANEK; dr Wanda PÓŁTAWSKA – lekarz psychiatra, przyjaciółka i świadek świętości Jana Pawła II; prof. Bogdan CHAZAN – ginekolog-położnik, neonatolog, były dyrektor Szpitala św. Rodziny w Warszawie, dobrze znany z dyskusji nt. klauzuli sumienia lekarza.

LIST DO RODZIN GRATISSIMAM SANE OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II

Spotkanie odbędzie się w sobotę 15 listopada bierzącego roku i rozpocznie się Mszą św. w Katedrze o godz. 9:00, po niej wykłady i sztuka teatralna w Centrum Kultury przy Szkołach Katolickich w Łomży ul. Sadowa 12a.

 

Wstęp wolny! Szczegółowe informacje na stronie internetowej duszpasterstwa rodzin: www.duszpasterstworodzin.lomza.pl

 

Program:
Katedra Łomżyńska św. Michała Archanioła
09.00 Msza św. - Bp dr Janusz STEPNOWSKI Biskup Łomżyński, Aula Centrum Kultury przy Szkołach Katolickich - ul. Sadowa 12a, Łomża
10.10 Rozpoczęcie Sesji - ks. dr Jacek KOTOWSKI - Diecezjalny Duszpasterz Rodzin,
10.10 List do rodzin w 20 rocznicę powstania w kontekście Międzynarodowego Roku Rodziny. - Bp dr Stanisław STEFANEK,
10.45 Wychowanie dziecka w nauczaniu Jana Pawła II. - dr Wanda PÓŁTAWSKA,
11.15 Prawo do życia bez kompromisu! - prof. Bogdan CHAZAN,
12.00 Przerwa (kawa, herbata, ciasto),
12.20 „To Kto" - Sztuka wystawiona przez Teatr Tadamm! działający w ramach programu Profilaktyka a Ty.
13.00 Zakończenie.

 

 

Msza Święta o uzdrowienie duszy i ciała

 

7 listopada 2014 r. (piątek) o godzinie 18:00
i
  8 listopada 2014 r. (sobota) o godzinie 8:30


Zapraszamy na Mszę Świętą o uzdrowienie. Liturgii Eucharystycznej modlitwie o uzdrowienie tradycyjnie będzie przewodniczył ojciec Teodor Knapczyk OFM sekretarz ds. ewangelizacji Zakonu Braci Mniejszych Prowincji Matki Bożej Anielskiej w Krakowie, który od wielu lat przeprowadza tego typu modlitwy w różnych miejscowościach w Polsce.

Modlitwa chrześcijańska, która wyraża błaganie o przywrócenie zdrowia,
altjest praktyką obecną w każdej epoce dziejów Kościoła. Ta forma posługi modlitewnej podkreśla uzdrawiającą moc Jezusa Chrystusa, działającego podczas przepowiadania Ewangelii i sprawowania Eucharystii. Wspólnota Kościoła w trakcie trwania modlitwy o uzdrowienie wstawia się za chorymi do Jezusa, przywracającego niektórym osobom zdrowie duchowe i fizyczne. Dla wielu chrześcijan uczestnictwo we Mszy Świętej z modlitwą o uzdrowienie staje się odnowieniem relacji z Bogiem i wspólnotą Kościoła. Z relacji tych osób wynika, że jest to doświadczenie mocy Boga działającego w ludzkim życiu i we wspólnocie Kościoła.


 

Uwaga: Pielgrzymi, którzy przyjeżdzają autokarami, mogą parkować autobusy na dworcu PKS, wcześniej zgłaszając się do dyżurnego ruchu.  Sanktuarium nie dysponuje miejscami noclegu.

  Zapraszamy bardzo serdecznie.

 
<< pierwsza < poprzedni artykuł 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następny artykuł > ostatnia >>

Strona 1 z 43